O nas

WSPÓŁBRACIA: Rozmowa z ks. Martinem Manusem SAC, radcą generalnym

manus.jpgW jaki sposób nawiązał Ksiądz kontakt z pallotynami?

Mój pierwszy kontakt z pallotynami zaczął się przez rodzinę. Mój wuj był pallotynem. Było on nauczycielem w naszym Gimnazjum w Rheinbach – stąd „pallotyn” było dla mnie pojęciem znanym od małego. Po ukończeniu szkoły podstawowej rozpocząłem naukę w Rheinbach, mieszkałem w internacie.

Kiedy stało się dla Księdza jasne: pallotyni, to jest droga dla mnie?

W klasie maturalnej. Imponował mi wtedy przykład pallotynów, przede wszystkim jednego z moich nauczycieli, byli oni księżmi i duszpasterzami, a jednocześnie twardo stąpali po ziemi.

Czy już wtedy znał Ksiądz Pallottiego i jego idee?

Pallotti zawsze był obecny w Vinzenz-Pallotti-Kolleg: podczas lekcji religii lub w czasie każdorocznych wakacji. Uczyliśmy się i poznawaliśmy Pallottiego nie tylko teoretycznie, lecz także poprzez życie w Kolegium.

Nowicjat był czasem głębszego wchodzenia w duchowość Pallottiego, jego życie jako mistyka i apostoła, oraz idee powszechnego apostolstwa. Wówczas bardzo mnie to fascynowało i odpowiadało.

Czy po wyborze powołania, miał Ksiądz konkretną drogę przed oczami?

Już podczas studiów byłem zainteresowany pracą nauczyciela – oprócz teologii studiowałem równocześnie historię. Po czasie asystentury zostałem nauczycielem i duszpasterzem w latach 1997-2010 w Rheinbach. Praca ta dawała mi wiele radości. Później przełożony prowincjalny zapytał mnie czy byłbym gotów kandydować do Rady Generalnej. Wyraziłem zgodę. Tak więc w 2010 roku przybyłem do Rzymu jako radca na 6-letnią kadencję – emocjonujący i interesujący czas. W październiku tego roku zostałem wybrany raz jeszcze na 6-letnią kadencję.

Jak mógłby Ksiądz opisać swoją pracę w Radzie Generalnej?

Praca jest różnorodna i wyraża się w licznych polach. Jeśli chodzi o kontynenty, gdzie pallotyni są obecni, byłem i jestem odpowiedzialny przede wszystkim za Europę Zachodnią – ale nie tylko. Wykonywałem zadania na przykład w Ameryce Południowej i Indiach – w dużej mierze zależy to od konkretnej sytuacji. Do tego dochodzą wizytacje – to są oficjalne wizyty w naszych prowincjach i regiach na całym świecie. Wizytacje zajmują około od jednej czwartej do jednej trzeciej roku. Jestem odpowiedzialny za koordynację naszych zadań apostolskich. Koordynacja i inspiracja. W czasie poprzedniej kadencji położyliśmy akcent na sprawy socjalne – apostolat dzieł charytatywnych. Również papież Franciszek potwierdził tę drogę: Kościół powinien iść na peryferie i zwrócić się przede wszystkim do tych, którzy stoją poza, są wykluczeni.

Jak dziej się to w praktyce?

Pierwszym krokiem było zorganizowane w Rzymie spotkanie współbraci, którzy zajmują się tego rodzaju pracą: pracujących z uzależnionymi od narkotyków, z osobami chorymi, starszymi. Na przykład nasi polscy współbracia są bardzo mocno zaangażowani w pracę hospicyjną. Dlatego poszukiwaliśmy sposobów lepszego połączenia tych różnych inicjatyw, koordynacji, wymiany doświadczeń. Szczególnie zadawaliśmy sobie pytanie: jak nasza praca apostolsko-charytatywna zakorzeniona jest w pallotyńskim charyzmacie? Stworzyliśmy kilka wyznaczników, które powinny te prace inspirować.

Współbracia, którzy pracują w dziedzinie społeczno-charytatywnej są czasami trochę na obrzeżach, na peryferiach życia prowincji. Chcieliśmy, aby było jasne, że ten obszar jest kluczowym elementem naszego pallotyńskiego apostolstwa.

Wzmocniliśmy również nasze zainteresowanie duszpasterstwem młodzieży powołując w tym celu specjalną komisję. To powinno być kontynuowane. Innym celem było duszpasterstwo parafialne: jak możemy nasz pallotyński charyzmat wdrożyć w nasze parafie?

Jakich zadań i tematów możemy spodziewać się w obecnej kadencji?

W nowej kadencji – to było życzeniem Zebrania Generalnego – szczególną rolę powinien odgrywać temat rodziny. Co powinniśmy robić, aby wzmacniać rodziny znajdujące się w różnych stacjach? Są rodziny, które próbują żyć na bazie chrześcijańskiej nauki, ale są także rozbite rodziny. Inne sektory – takie jak społeczne-charytatywne apostolstwa i duszpasterstwa młodzieży powinny być kontynuowane – to również wniosek Zebrania Generalnego.

>>>Źródło: www.pallottiner.de

tłum. ks. Grzegorz Kurp SAC


Warto dołączyć

Warto wiedzieć

Warto posłuchać

Warto wspomóc

Jak do nas trafić