WARSZAWA: Szpital – uprzywilejowane miejsce działania Pana Boga
Wakacyjne zastępstwo kapelana Szpitala Grochowskiego, ks. Franciszka Wielgosza SAC w lipcu każdego roku stało się już pewnego rodzaju tradycją. Wielu księży wspomina i chętnie przyznaje się do tego, że jedną z pierwszych swoich kapłańskich posług pełniło właśnie w szpitalu przy ul. Grenadierów. W tym roku miałem szansę wpisania się w ów poczet. Służba wśród chorych, niesienie Chrystusa, sprawowanie Eucharystii oraz sakramentów Pojednania i Namaszczenia to główne zadania szpitalnego kapelana. Nie do ocenienia są codzienne spotkania z chorymi, rozmowy, podtrzymanie kogoś na duchu, wsparcie, a czasami cierpliwość w wysłuchaniu, zwyczajna życzliwość i dobroć, uśmiech i słowo pokrzepienia. Niejednokrotnie to właśnie dzięki tym „ubogim środkom” można dotrzeć do ludzkiego serca, poruszyć sumienie, zachęcić do rozmowy, a niejednokrotnie przyczynić się do przełamania strachu chorego i podjęcia przez niego decyzji o skorzystaniu z Sakramentu Pokuty i Pojednania, nierzadko, po kilkudziesięcioletniej przerwie. Często spowiedź owocowała także powrotem do zdrowia fizycznego, wskazując tym samym na dobroć Boga, który posłuży się każdym sposobem, aby tylko człowiek wrócił do Niego. Przez ten krótki czas lipcowego zastępstwa miałem szansę odkrycia wielkiej potrzeby obecności księdza wśród chorych i posługi kapelana szpitalnego. Zrozumiałem, co znaczy, że w oczach Bożych uprzywilejowane miejsce zajmują wszyscy chorzy, cierpiący i potrzebujący pomocy.
KAPELANIE
Wakacyjne zastępstwo kapelana Szpitala Grochowskiego, ks. Franciszka Wielgosza SAC w lipcu każdego roku stało się już pewnego rodzaju tradycją. Wielu księży wspomina i chętnie przyznaje się do tego, że jedną z pierwszych swoich kapłańskich posług pełniło właśnie w szpitalu przy ul. Grenadierów. W tym roku miałem szansę wpisania się w ów poczet. Służba wśród chorych, niesienie Chrystusa, sprawowanie Eucharystii oraz sakramentów Pojednania i Namaszczenia to główne zadania szpitalnego kapelana. Nie do ocenienia są codzienne spotkania z chorymi, rozmowy, podtrzymanie kogoś na duchu, wsparcie, a czasami cierpliwość w wysłuchaniu, zwyczajna życzliwość i dobroć, uśmiech i słowo pokrzepienia. Niejednokrotnie to właśnie dzięki tym „ubogim środkom” można dotrzeć do ludzkiego serca, poruszyć sumienie, zachęcić do rozmowy, a niejednokrotnie przyczynić się do przełamania strachu chorego i podjęcia przez niego decyzji o skorzystaniu z Sakramentu Pokuty i Pojednania, nierzadko, po kilkudziesięcioletniej przerwie. Często spowiedź owocowała także powrotem do zdrowia fizycznego, wskazując tym samym na dobroć Boga, który posłuży się każdym sposobem, aby tylko człowiek wrócił do Niego. Przez ten krótki czas lipcowego zastępstwa miałem szansę odkrycia wielkiej potrzeby obecności księdza wśród chorych i posługi kapelana szpitalnego. Zrozumiałem, co znaczy, że w oczach Bożych uprzywilejowane miejsce zajmują wszyscy chorzy, cierpiący i potrzebujący pomocy.
