PIH

PIH: 27 grudnia 2018

PALLOTYŃSKI INSTYTUT HISTORYCZNY

Kalendarium Pallotyńskie. 100.lecie Wyższego Seminarium Duchownego i 
90.lecie Ołtarzewa

2015 – Dokonało się przekształcenie rwandyjsko-kongijskiej Regii Świętej Rodziny w Prowincję o tym samym tytule. W wydarzeniu brał udział m.in. ks. Jacob Nampudakam, generał Stowarzyszenia, ks. Józef Lasak, prowincjał Prowincji Chrystusa Króla i ks. Grzegorz Młodawski, sekretarz ds. Misji. Nowa Prowincja, 14. z rzędu, liczyła 103 członków, w tym 55 księży, 2 braci, 30 kleryków i 15 nowicjuszy (dane z 31 XII 2014). Księża z Polski odbyli spotkania z Zarządem nowo powstałej Prowincji, z polskimi misjonarzami z Rwandy i Konga, nowicjuszami i klerykami z Wybrzeża Kości Słoniowej, którzy odbywają formację w Rwandzie oraz z dziećmi z Kinoni, objętymi Adopcją Serca.

*******************************************************

Inne wydarzenia tego dnia:

1889 – Rada Generalna Stowarzyszenia ustanowiła ks. Heinricha Vietera przełożonym pallotyńskiej misji w Brazylii, która koncentrowała się na duszpasterstwie wśród włoskich emigrantów. Swoją siedzibę ks. Vieter ustanowił w Caxias. Kiedy 18 III 1890 otwarto w Kamerunie, ówczesnej kolonii niemieckiej, nową prefekturę apostolską, powierzono ją pallotynom, a Vietera ogłoszono pierwszym prefektem apostolskim Kamerunu.

1906 – Ks. Max Kugelmann, przełożony, generalny Stowarzyszenia pozwolił ks. Alojzemu Majewskiemu na założenie domu pallotyńskiego na ziemiach polskich.

1933 – Po raz pierwszy, przy okazji święta św. Jana Apostoła, w kaplicy parkowej i w kaplicy domowej w Ołtarzewie, uczestnikom liturgii podano poświęcone wino (według legendy św. Janowi podano w kielichu zatrute wino, które on zneutralizował znakiem krzyża).

1935 – Ks. Alfons Męcikowski, rektor Ołtarzewa rozpoczął rekolekcje dla księży w Wadowicach na Kopcu (z mieszkańców Ołtarzewa brał w nich udział ks. Franciszek Bobrowski).

1937 – Ks. Stanisław Szulmiński wyjechał do Lasek na rekolekcje (był tam też ks. Józef Jankowski) i na zjazd Apostolatu Pojednania.
– Ks. Norbert Pellowski, ekonom Ołtarzewa, urządził dla dzieci w kaplicy parkowej specjalne nabożeństwo – "Święto Młodzianków".

1946 – Zarząd Prowincji Chrystusa Króla wydał rozporządzenie w sprawie sporządzenia na nowo testamentów oraz oświadczeń ze strony braci o bezinteresownej pracy dla Stowarzyszenia, gdyż poprzednie testamenty i oświadczenia zostały zniszczone w skutek działań wojennych.

1946 – Br. Paweł Kempa został przydzielony do domu w Gdańsku przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie.

1956 – W Szczawnie-Zdroju zmarł ks. Augustyn Zaraza (ur. 1879), misjonarz w Urugwaju i Brazylii, profesor w Collegium Marianum, radca polskiej regii 1919-22, 1924-25, współzałożyciel Pobożnego Stowarzyszenia Misyjnego na ziemiach polskich. Ksiądz Augustyn bardzo cenił sobie nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego. Kochał Ojczyznę i rodaków. Z wielkim oddaniem pracował dla Kościoła i Stowarzyszenia.

1957 – koniec grudnia – Nowym superiorem Regii Miłosierdzia Bożego obrano ks. Wojciecha Turowskiego. Z tego powodu Zarząd Generalny Stowarzyszenia przedłużył obecnemu wówczas Zarządowi Regii urzędowanie do końca lutego 1958, aby ks. Turowski mógł zakończyć swoje sprawy w Rzymie. Ostatecznie 6 II 1958 ks. Wojciech Turowski złożył rezygnację z urzędu superiora Regii. Powodem rezygnacji był brak zdrowia i praca konsultora w Kongregacji ds. Sakramentów.

1964 – W Ząbkowicach Śląskich zmarł br. Leon Derda (ur. 1903). W homilii pogrzebowej ks. radca prowincjalny Józef Dąbrowski podkreślił trzy charakterystyczne cechy osobowości br. Leona: cichość, pobożność i pracowitość.

1968 – W wypadku drogowym w okolicach Starogardu Gdańskiego zginął ks. Mieczysław Madejski (ur. 1933), profesor w Ołtarzewie, sekretarz Prymasowskiego Studium Życia Wewnętrznego, duszpasterz polonijny we Francji. Współbracia zgodnie podkreślali jego prawość charakteru, towarzyskie usposobienie i łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi, co zjednywało mu wielu przyjaciół i sympatyków.

1973 – W dniach 27-29 grudnia, w Ołtarzewie przebywał ks. Mieczysław Ziomkowski, kapelan misjonarek benedyktynek w Kwidzynie. Przybył tu z grupą ministrantów, by zapoznać ich z życiem seminaryjnym. Chcąc poznać życie i działalność różnych zakonów i zgromadzeń zakonnych odwiedzili też niektóre klasztory w Warszawie i Niepokalanów.

1976 – W Ołtarzewie, o godz. 15.00 rozpoczęły się obrady Zebrania Prowincjalnego, które potrwały do 5 I 1977. W związku z pojawieniem się różnic w rozumieniu pallotyńskości, przyrzeczeń i Ustaw, a w konsekwencji tego zarysowujące się nowe style życia, które budziły u jednych sprzeciw, a u drugich pełną akceptację, podkreślono pilną potrzebę większej świadomości tożsamości pallotyńskiej. Z powodu rozszerzenia zakresu prac i wzrostu liczby członków zauważono potrzebę reorganizacji zarządzania prowincją. Postulowano posłać więcej księży na studia specjalistyczne, propagować wśród współpracowników ideę misyjną oraz wzmocnić grupę rekolekcjonistów pallotyńskich.

1977 – Grupa kleryków z ks. prefektem Czesławem Parzyszkiem wyjechała do Zakopanego. Przebywali tam do 2 stycznia 1978.

1978 – W dniach 27 grudnia 1978 - 2 stycznia 1979 odbyły się dwa obozy kleryckie: w Tylmanowej, o charakterze formacyjnym dla kursu trzeciego i w Zakopanem – wypoczynkowy, dla kursu III, IV i VI. Przy okazji pobytu alumni zorganizowali dwa lub trzy razy akcję powołaniową na terenie Zakopanego.

1981 – Z braku księży i dużej odległości od centrum delegatury w Rio de Janeiro (ok. 1000 km), została zlikwidowana placówka pallotyńska przy parafii św. Jana Chrzciciela w Săo Joăo de Triunfo w Paranie (Brazylia).

1982 – Od 27 do 31 XII trwały w Ołtarzewie obrady Zebrania Prowincjalnego. Odbyło się ono w ramach jubileuszu 75.lecia istnienia pallotynów na ziemiach polskich oraz w jubileuszowym roku maryjnym, 600.lecia Obecności Maryi w Cudownym Obrazie na Jasnej Górze i w naszym Narodzie, a także we wspólnotach i placówkach pallotyńskich. Podczas Zebrania podkreślono, że twarde prawa stanu wojennego w kraju dotkliwie ograniczyły działalność Stowarzyszenia, tak w wymiarze wspólnotowym jak i duszpasterskim.

1984 – Ks. Francis Hunold Werner SAC złożył rezygnację z funkcji administratora apostolskiego diecezji Raipur w Indiach. Funkcję tę spełniał od 1974, przejmując ją po nagłej śmierci Hannsa A. Weidnera SAC. Ks. Werner zmarł w Bangalore 16 IV 2004.

1988 – W dniach 27-31 XII odbywały się w Ołtarzewie obrady Zebrania Prowincjalnego. W Zebraniu uczestniczył ks. radca generalny Jan Korycki. Wśród zadań wewnętrznych prowincji wymieniano: 1. Ustawiczne pogłębianie ducha charyzmatu Założyciela w życiu i pracy wspólnot oraz poszczególnych członków; 2. Lepszą znajomość naszego Prawa i troskę o życie zgodne z Prawem; 3. Przygotowywanie kadry wychowawczej i ludzi do podjęcia zadań, właściwych naszemu charyzmatowi; 4. Program formacji braci. W pracach na zewnątrz podkreślano: 1. Intensyfikację wszelkich form duszpasterskich, szczególnie duszpasterstwo powołań, Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, apostolstwo prasy, zdynamizowanie zespołu rekolekcyjno-misyjnego, animację parafii w duchu pallotyńskiego charyzmatu, stworzenie dzieł miłosierdzia; 2. Ustawiczną troskę o wypracowanie form współpracy ze świeckimi, na wszelkich poziomach pracy; 3. Popieranie rozwoju pracy misyjnej; 4. Kontynuację współpracy z innymi prowincjami i regiami w Stowarzyszeniu. Referat programowy wygłosił sekretarz generalny ds. Apostolstwa ks. Jan Kupka pt. "Na wspólnej drodze wspólna służba", który był jednocześnie tematem programowym najbliższego Zebrania Generalnego.

1992 – W szpitalu w Warszawie zmarł ks. Józef Dąbrowski (ur. 1914), redaktor „Królowej Apostołów” i dyrektor drukarni w Ołtarzewie, profesor w seminarium, radca prowincji 1947, wiceprowincjał 1959-72, prowincjał 1972-78, dyrektor Wydziału ds. Zakonnych przy Sekretariacie Prymasa Polski, członek i sekretarz Komisji Episkopatu ds. Duchowieństwa, rekolekcjonista.
Był gorliwym kapłanem, zawsze wiernym Magisterium Kościoła i jego pasterzom. Żył kultem św. Józefa i Maryi, stąd też często pojawiało się jego zawołanie: „O, Królowo Świata”. Szczególnie cenił sobie modlitwę różańcową i brewiarz. Z dużą kulturą głosił słowo Boże i starał się nim żyć na co dzień. Promieniował na innych wewnętrznym spokojem i solidnością wykonywanych obowiązków. Wielu, którzy go spotykali w swym życiu, podkreślało jego humanitas, niezwykłą kulturę, poczucie humoru i wrażliwość na ludzkie potrzeby. W każdym człowieku widział tajemnicę Boga, którą tak jak św. Pallotti chciał uszanować jako wielką świętość. Chciał być wszystkim dla wszystkich.

1994 – W Warszawie rozpoczęły się obrady Zebrania Prowincjalnego, pierwszego po przekształceniu Prowincji Chrystusa Króla. Trwały one do 29 XII.

1994 – W dniach 27-30 XII odbyło się w Częstochowie I Zebranie Prowincjalne Prowincji Zwiastowania Pańskiego.

1995 – Biuro Pielgrzymkowe Księży Pallotynów (utworzone w 1993), przekształcono w Duszpasterstwo Pielgrzymkowe Księży Pallotynów Apostolos.

2008 – W Gnieźnie zmarła s. Ewencja Garlikowska, pallotynka (ur. 1934). Przez wszystkie lata życia w Zgromadzeniu, z charakterystyczną dla siebie gorliwością, służyła umiłowanemu Bogu przez modlitwę i każdą pracę, którą przyjmowała z wiarą jako wolę Bożą w stosunku do swojego życia. Pracowała m.in. w Ołtarzewie (w kuchni a potem w pralni).

2010 – W kościele pw. św. Jana Ewangelisty w Szczecinie poświęcono nową kaplicę papieską, łącznie z figurą i witrażem.

2014 – W Bielsku-Białej zmarł ks. Franciszek Mąkinia (ur. 1935), historyk i mecenas sztuki kościelnej, redaktor Pallottinum, wykładowca w seminarium i KUL, budowniczy kościoła parafialnego i kaplicy publicznej na Dębowcu w Bielsku-Białej, dyrektor junioratu braci. 
Ci, którzy bezpośrednio korzystali z posługi ks. Franciszka doświadczali jego błyskotliwego umysłu, promiennego i jasnego spojrzenia, jego dobrego uśmiechu, jego pogodnego, pocieszającego słowa, które miał dla każdego. Ksiądz Franciszek nie mówił nic złego o bliźnich. „Przy nim plecy drugiego człowieka były bezpieczne” (F. Mąkinia). Jeżeli mówił, to tylko dobrze. Zachowywał wszystkich w pamięci, dyskretnie troszczył się o innych, proponując pomoc z delikatnością, dyskrecją i subtelnością. 
Ksiądz Franciszek prowadził szeroką działalność kulturalną jako promotor i sponsor wielu dzieł artystycznych Zakopanego, Czarnej, Poznania, Bielska-Białej i wielu młodych artystów. Uwielbiał piesze wędrówki po górach, najczęściej z młodzieżą lub w grupie przyjaciół. Miał wyczucie artysty w ubiorze i otaczających go kwiatach i drobiazgach – bardzo lubił fioletowy kolor. Nazywano go humanistą pallotyńskim, ponieważ można było z nim prowadzić rozmowy na przeróżne tematy.


Warto dołączyć

Warto wiedzieć

Warto posłuchać

Warto wspomóc

Jak do nas trafić