Wieści z Prowincji

RZYM: Co jest najważniejsze? Z okazji 16. Dnia Dziękczynienia za ZAK

Od 16 lat, dokładnie od daty kanonicznego zatwierdzenia Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego jako Międzynarodowego Stowarzyszenia Wiernych na Prawie Papieskim – co miało miejsce 28 października 2003 r. – Rodzina Pallotyńska na całym świecie przeżywa tzw. „Dzień Dziękczynienia”. Dziękując za dzieło św. Wincentego Pallottiego, członkowie tegoż Zjednoczenia odnawiają „Akt Zaangażowania Apostolskiego”, tzn. wypowiadają na nowo ich pragnienie włączenia się całym sercem, całym umysłem i całą duszą w dzieło św. Wincentego. W Rzymie, obchody będą miały miejsce już dziś wieczorem, 26 października, jak zwykle w kościele Santo Spirito dei Napoletani - pierwszej siedzibie ZAK. Pozwólcie, że z tej okazji podzielę się refleksją o tym, co dla Wincentego Pallottiego było w ZAK najważniejsze.

W Ewangelii Łukaszowej czytamy jak to Pan Jezus przekonywał swoich uczniów, iż „powinni zawsze się modlić i w modlitwie nie ustawać” (Łk 18, 1). Pallotti bardzo poważnie potraktował to Jezusowe zalecenie. Klęcznik i ulica były dwoma punktami, pomiędzy którymi pulsowało jego życie. Gdy się modlił, niósł Bogu świat; gdy szedł ulicami, niósł światu Boga. Według świadectw osób jemu najbliższych, św. Wincenty zawsze mówił albo z Bogiem, albo o Bogu. Uwaga ta wskazuje oczywista na jego głębokie pragnienie Boga. Nie da się bowiem nieustannie śpiewać psalmów czy odmawiać różańca. Nieustanna modlitwa, to właściwie nieustanne pragnienie Boga. „Nasze pragnienia zawsze się modlą, choćby wargi milczały” – przekonywał św. Augustyn. Oto dlaczego św. Wincenty uważał modlitwę za najważniejsze zadanie Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. O życiu członków Zjednoczenia mówił, iż „będzie ono życiem modlitwy i naśladowaniem Jezusa w modlitwie, aby w ten sposób kontynuować Jego Najświętsze życie”.

Modlitwa to także - w ujęciu Pallottiego - najbardziej uniwersalny środek apostolstwa. Dostępna dla każdego. Przy jej pomocy można dotrzeć wszędzie. Dlatego powinna być pielęgnowana przez wszystkich i stawiana na pierwszym miejscu w życiu człowieka.

Aby podkreślić znaczenie modlitwy w założonym przez siebie Pobożnym Zjednoczeniu, Pallotti tworzy osobną klasę członków ZAK, których głównym zadaniem jest właśnie modlitwa o realizację jego celów i zadań. Więcej, powołuje do istnienia pewien Związek - pod łacińską nazwą Orbe Santificato („Uświęcenie świata”) pod szczególną opieką Królowej Apostołów. Statut tego Związku, napisany prawdopodobnie w 1846 roku, precyzuje cel i środki prowadzące do niego: „Cel tego pobożnego Związku polega na tym, by współpracować z Bogiem w nawracaniu i w uświęcaniu całego świata, i to na wszystkie sposoby, ale specjalnie poprzez modlitwę, środek najbardziej uniwersalny, łatwy i skuteczny”.

Otóż, członkowie tegoż Związku, których Pallotti nazywał współpracownikami duchowymi, zobowiązywali się do poświęcenia raz na miesiąc, w dniu i w momencie wyznaczonym każdemu, spędzić całą godzinę na odmawianiu wyznaczonych modlitw lub na spełnianiu innych praktyk pobożnych, w miarę możności przed Najświętszym Sakramentem, i to na przemian z innymi członkami, w taki sposób, aby każdego dnia i o każdej godzinie poszczególni członkowie Zjednoczenia prosili Boga w imieniu całego Dzieła (Por. WP I, 91). Ponieważ, jak uważał Pallotti „płeć żeńska jest zazwyczaj bardziej skłonna do modlitwy oraz więcej ma na nią czasu”, Don Vincenzo zwraca się do „wszystkich kobiet posiadających prawdziwie chrześcijańskiego ducha”, aby podjęły się tegoż apostolstwa modlitwy.

I jeszcze jedno.

W tym samym czasie kiedy Pallotti lansował w Rzymie Orbe Santificato, francuski jezuita, ks. Franciszek Ksawery Gautrelet (1807-1886), przedstawił po raz pierwszy ideę tzw. „Apostolstwa Modlitwy” w kolegium jezuitów w Vals-près-le-Puy w południowej Francji. Było to w roku 1844. Nieco później, ideę „Apostolstwa Modlitwy” ujął w ramy organizacyjne drugi jezuita, teolog i pisarz, ks. Henryk Ramière (1821-1884). W swojej książce z 1859 r. pt. „L’Apostolat de la Prière”, w której przedstawia podstawy teologiczne „Apostolstwa Modlitwy”, Ramière poczynia aluzję do Orbe Santificato, czyli do rzymskiej inicjatywy Wincentego Pallottiego. Byłoby niewątpliwie rzeczą nader interesującą i pożyteczną porównać Orbe Santificato Pallottiego z ideą „Apostolstwa Modlitwy” Gautreleta i Ramièra. Zostawiam jednak ten temat - jako wyzwanie - dla nowych pokoleń „pallotyńskich szperaczy”. Jeśli ktoś go podejmie, będzie to oznaczało, iż „gatunek” ten jeszcze całkowicie nie wymarł.

Ks. Stanisław Stawicki SAC


Warto dołączyć

Warto wiedzieć

Warto posłuchać

Warto wspomóc

Jak do nas trafić