Prowincja Chrystusa Króla

PALLOTYŃSKI INSTYTUT HISTORYCZNY

Kalendarium Pallotyńskie na 8 czerwca

1969 – W Ołtarzewie, święcenia kapłańskie z rąk abpa Bronisława Dąbrowskiego, przyjęli diakoni: Antoni Dębkowski (+2004), Paweł Góralczyk, Tadeusz Nazar (+2006), Czesław Parzyszek, Andrzej Pierwoła i Adolf Religa.

JUBILEUSZE – ROCZNICE

1976 (50 lat temu) – Kilku neoprezbiterów otrzymało na ATK stopień magistra teologii, stąd na kolacji w Ołtarzewie obecni byli profesorowie tej Uczelni: ks. dziekan prof. Stanisław Grzybek, ks. doc. dr J. Bajda, ks. doc. dr A. Stachowiak, ks. doc. dr Jan Łach i ks. doc. J. Pryszmont.

*******************************************************

Inne wydarzenia tego dnia:

1908 – Na prośbę ks. Alojzego Majewskiego, abp lwowski, Józef Bilczewski, napisał krótki list polecający do czytelników pisma „Królowa Apostołów”, który zamieszczono w numerze sierpniowym pisma:
„Kochany Księże Superiorze! Wiem, że Kongregacja Wasza misyjna, osiedliła się w mojej archidiecezji, wiedziona jedynie pragnieniem chwały Bożej i pracy nad naszym ludem. Toteż bardzo Waszej pracy błogosławię, a pisemko Wasze „Królowa Apostołów”, najgoręcej polecam braciom kapłanom i wiernemu ludowi. Niech Pan Bóg wysłucha Waszych modlitw, o które bardzo proszę”.

1928 – W dniach 6 i 8 czerwca Rada Okręgu Polskiego dokonała następujących wyborów dla Ołtarzewa: rektora domu i mistrza nowicjatu – ks. Bernarda Pawłowskiego; radców domowych – ks. seniora Alojzego Majewskiego i ks. Franciszka Kiliana.
Z pozostałych nominacji warto odnotować m.in. prokuratora okręgowego – ks. Alfonsa Męcikowskiego; rektorów: na Kopcu (ks. Leon Bemke), w Sucharach (ks. Stanisław Słaboszewski) i w Warszawie (ks. Stanisław Wierzbica); na nowo powstającą placówkę w Chełmnie wyznaczono: ks. Augustyna Zarazę i ks. Wiktora Krakora.

1933 – August kard. Hlond powierzył polskim pallotynom w Urugwaju opiekę duchową nad Polakami w tym kraju ([Chudziński Józef], „Początki naszej pracy duszpasterskiej w Montevideo”, KA 1933, nr 6, 162-167).
Pallotyni polscy w Urugwaju rozpoczęli pracę od VIII 1932. Początkowo pracowali przy kościele MB z Lourdes, przy ul. Paysandú, u niemieckich pallotynów z Prowincji Najśw. Serca Jezusa. Ks. Józef Chudziński wraz z ks. Augustynem Zarazą ok. 1934 zorganizowali w domu francuskich salezjanów polski ośrodek (kaplica, biblioteka i szkoła dla dzieci). Poświęcając się tej pracy, ks. Chudziński przejął w 1935 kaplicę św. Antonina w dzielnicy Jacinto Vera przy ul. Caraguatay, na przedmieściach Montevideo, którą rozbudował, by służyła Polonii.
Gdy z biegiem czasu Polonia urugwajska systematycznie zmniejszała się, pallotyni, widząc, że Polacy nie są już w stanie utrzymać polskiego księdza, zdecydowali się oddać kościół diecezji. Powstała więc przy tym kościele parafia urugwajska.

1933 – Rada Domowa Ołtarzewa debatowała w sprawie dzierżawy parku.

1941 – Niemiecki zarządca w Ołtarzewie, Alfons Stefan Mayer, zniósł rektorat ks. Augustyna Zarazy i wypędził go z domu. W jego miejsce ustanowił nowy zarząd domu z ks. Leonem Cieślakiem, jako rektorem na czele. Ekonomem domu ustanowił ks. Jana Stefanowskiego i dał jeszcze jakieś uprawnienia ks. Brunonowi Poprawie. Taki stan sprawowania rządów przez Mayera nie trwał długo, gdyż 11 VI sami Niemcy przywrócili do władzy ks. Augustyna Zarazę.

1946 – Ks. Konstanty Kobielus został wyznaczony na rektora wspólnoty w Ząbkowicach Śląskich (objął 1 VII 1946 – przeprowadził remont domu po opuszczeniu go przez Armię Czerwoną), a 1 I 1948 został przeniesiony do pracy duszpasterskiej w Wałbrzychu. Pół roku później (5 VI) skierowano go na ekonoma do WSD w Ołtarzewie. Tę funkcję spełniał z wielkim poświęceniem i oddaniem do 6 X 1954.

1950 – Seminarium ołtarzewskie brało udział w procesji Bożego Ciała w Ożarowie. Mszę św. celebrował ks. rektor Eugeniusz Weron, w asyście ks. Konstantego Kobielusa i kleryków.

1952 – W Prokatedrze warszawskiej J.E. Ksiądz Biskup Wacław Majewski udzielił święceń diakonatu następującym klerykom: Tomaszowi Bielskiemu, Bogdanowi Boniewiczowi, Zygmuntowi Kowalczykowi i Bronisławowi Liedtke. (pb)

1962 – Ks. prowincjał Eugeniusz Weron powiadomił listem wszystkich pallotynów w Polsce, o decyzji zajęcia części domu otwockiego przez władze państwowe. Pisał m.in.: „Chodzi tu o niezmiernie ważną dziedzinę pracy apostolskiej, jaką jest prowadzenie rekolekcji zamkniętych. Dom rekolekcyjny w Otwocku jest jedynym domem tego typu w naszej prowincji i zarazem w całej archidiecezji warszawskiej”. Mimo odwołania, władze decyzję podtrzymały i ostatecznie część domu została zajęta 28 VII tr.

1972 – Wydawnictwo Editions du Dialogue wydało zbiór felietonów „100 razy głową w ściany” Stefana Kisielewskiego, kompozytora, publicysty i polityka, który wielokrotnie przebywał w paryskim domu pallotynów, a w Centre du Dialogue wygłosił 9 odczytów.

1973 – O godz. 8.00 rano, w Kigali, w stolicy Rwandy, wylądowało ośmiu pierwszych polskich misjonarzy pallotyńskich. Byli to księża: Józef Dąbrowski junior, Jan Dobski, Franciszek Kania, Henryk Kazaniecki, Stanisław Orlikowski, Marian Sobczyk, Kazimierz Trypus i Jacenty Waligórski. Na lotnisku oczekiwał ich bp Jean Baptiste Gahamanyi wraz z kilkoma księżmi. Przywitanie było bardzo serdeczne. Z lotniska misjonarze udali się do siedziby abpa Kigali, André Perraudina. Po posiłku, zwiedzeniu miasta, Mszy św., obiedzie i krótkim odpoczynku, misjonarze udali się do Butare, do miasta uniwersyteckiego, oddalonego od Kigali 120 km, w którym mieli zamieszkać i uczyć się początkowo języka francuskiego, a później języka tubylczego kinyarwanda. Po drodze misjonarze odwiedzili niektóre parafie misyjne, witani bardzo serdecznie przez księży i wiernych. Złożyli też wizytę prezydentowi Rwandy, który mieszkał bardzo skromnie z rodziną na wsi. O godz. 18.00 misjonarze byli na miejscu w Butare. Zamieszkali w specjalnym domu, przeznaczonym na przygotowanie do pracy. Każdy misjonarz otrzymał oddzielny pokój. W domu była też kaplica, w której misjonarze mogli odtąd wspólnie modlić się i odprawiać Msze św.
„Całe Stowarzyszenie z radością i uznaniem przyjęło fakt otwarcia misji naszych w Rwandzie. Ma to dużą wymowę, zwłaszcza w chwili obecnej, kiedy inne prowincje zaczynają odczuwać brak księży. Nowo otwarte misje są uważane za znak żywotności Prowincji Polskiej” (WPPSAC 1973, nr8, s. 62).

1974 – Mszy św. wspólnotowej w Ołtarzewie przewodniczył ks. Franciszek Cegiełka SAC, więzień obozów Sachsenhausen i Dachau, były rektor Polskiej Misji Katolickiej we Francji, a wtedy duszpasterz polonijny w USA, profesor teologii i dziekan Wydziału Teologii w Felician College w Lodi (NY) i Holy Family College w Filadelfii, który odwiedzał wówczas Polskę.
– W Ząbkowicach Śląskich diakoni rozpoczęli swoje rekolekcje przed święceniami kapłańskimi.

1975 – Seminarium w Ołtarzewie obchodziło uroczystość jubileuszu wychowawcy kilkunastu roczników kapłańskich i byłego kapelana Obrońców Westerplatte ks. Leona Bemke. W uroczystej koncelebrze licznie uczestniczyli jego wychowankowie, przybyli z całej Polski i spoza kraju, a także i ich wychowankowie, dziękując Bogu za wielki dar kapłaństwa zwielokrotnionego liczbą lat. W okolicznościowej homilii ks. prowincjał Józef Dąbrowski szkicując koleje życia jubilata wskazał na różne motywy wspólnej wdzięczności.

1980 – W Niepokalanowie odbyło się spotkanie opiekunów prowadzących obozy dziecięce i młodzieżowe z Ruchu Rodziny Rodzin. Wzięło w nim udział pięciu pallotyńskich alumnów.
– W Ołtarzewie ks. Paweł Góralczyk prowadził Dzień skupienia dla grupy powołaniowej.

1983 – Z ks. Stanisławem Kuracińskim przyjechały do Ołtarzewa siostry klawerianki: przełożona polskiej prowincji i przełożona wspólnoty z Krosna, które zajmują się głównie organizowaniem pomocy dla misji. Z tej racji odwiedziły Seminarium w Ołtarzewie, a także pallotyński Sekretariat ds. Misji.

1984 – Ks. Feliks Folejewski otoczył duchową opieką grupę katolickich filmowców współpracujących z Komisją Episkopatu ds. Społecznego Przekazu (data wystawienia dokumentu nominacyjnego).

1987 – W szpitalu przy ul. Płockiej w Warszawie zmarł po długiej chorobie ks. Franciszek Drwal (ur. 1913 w Grzechyni, w parafii Maków Podhalański, w diecezji krakowskiej). Był człowiekiem bardzo uczciwym, rzetelnym, skromnym i prawdziwie ubogim. Nie gromadził dóbr ziemskich. Był wierny postanowieniom i zasadom moralnym wyniesionym z domu rodzinnego. Jako kapłan dużo się modlił – często można było go spotkać z różańcem w ręku. Starał się nie opuszczać brewiarza, a kiedy już jego odmawianie sprawiało mu trudności, prosił o zamianę. Chciał bardzo zostać misjonarzem. Swoje oszczędności oddawał na misje, za które też modlił się. Jego dewizą były słowa św. Jana Marii Vianneya: „Bogu serce, ludziom uśmiech, sobie krzyż”.

1991 – Ks. prof. Witold Zdaniewicz zaprezentował Radzie Prowincjalnej publikację Zakładu Socjologii Religii SAC, wydaną przy współpracy Głównego Urzędu Statystycznego: „Kościół katolicki w Polsce 1918-1990. Rocznik statystyczny” (red. Lucjan Adamczuk, Witold Zdaniewicz i in., Warszawa 1991).

1998 – Przez kilka kolejnych dni gośćmi Seminarium ołtarzewskiego byli prowincjałowie obydwu prowincji niemieckich oraz rektorzy domu i Wyższej Szkoły Teologicznej w Vallendar. Goście uczestniczyli w życiu codziennym wspólnoty ołtarzewskiej, w spotkaniu z polskimi prowincjałami i zwiedzili okolice Warszawy, bliżej poznając polską kulturę.
– Gościem wspólnoty ołtarzewskiej był bp František Tondra (+2012), ordynariusz diecezji spiskiej na Słowacji. W godzinach wieczornych biskup podzielił się doświadczeniami apostolskiej pracy na Słowacji, która dużo bardziej niż Polska uległa przymusowej ateizacji i komunizmowi.

2002 – Na Białorusi bp Aleksander Kaszkiewicz udzielił święceń kapłańskich diakonowi Stanisławowi Waszkiewiczowi z Prowincji Zwiastowania Pańskiego – pierwszemu kapłanowi pallotyńskiemu, pochodzącemu z Białorusi.

2003 – Święcenia kapłańskie przyjęli diakoni z Regii Świętej Rodziny (Rwanda-Kongo): Jean Bosco Habyarimana i Jean de Dieu Kasereka.

2004 – W Dobieżynie, w parafii Buk, została odsłonięta tablica pamiątkowa ku czci patrona Szkoły Podstawowej, ks. Ignacego Cieślaka (1916 – 2002), misjonarza w Rwandzie, w latach 1975-2002.
Ten dzień upamiętnia datę narodzin przyszłego misjonarza, bowiem urodził się 8 VI 1916 w Dobieżynie, w parafii Buk, jako syn rolnika Ignacego i Marianny z d. Maik. Jego ojciec był sołtysem, prezesem parafialnego koła rolniczego i członkiem rady parafialnej.

2005 – W Poznaniu zmarł ks. Mieczysław Ziomkowski (ur. 1925 w Rudce, w parafii Wojnicz, w diecezji tarnowskiej). Kochał modlitwę. Miał swoje ulubione miejsce w kaplicy, gdzie można było go zauważyć, zwłaszcza w godzinie miłosierdzia i apelu jasnogórskiego. Jako kapelan szpitalny wypełniał uczynki miłosierdzia co do ciała i duszy. „Podtrzymywał na duchu tych, którym służył, utwierdzał ich w przekonaniu, że ta ziemia nie jest ostatecznością, że ostatnie słowo nie należy do smutku, niesprawiedliwości, do prześladowców” (ks. Kazimierz Czulak). Cieszył się z każdego wyjazdu do domu rodzinnego w Wojniczu, gdzie spędzał urlop czy uczestniczył w uroczystościach parafialnych.

2011 – W Poznaniu odbył się pogrzeb ks. Jana Dobskiego, misjonarza w Rwandzie w latach 1973-75, kapelana sióstr benedyktynek samarytanek w Choszcznie i tamtejszego domu opieki społecznej. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił ks. prowincjał Adrian Galbas. Słowo do uczestników uroczystości pogrzebowych przesłał abp Henryk Hoser, ordynariusz warszawsko-praski, pisząc: „Był [w Rwandzie] krótko, ale kraj pokochał i jego życiorys dzielił się na czas przed i po misji. Człowiek spontaniczny i pasjonat, pozostał misjonarzem po powrocie do ojczyzny i dalej głosił konieczność niesienia Ewangelii »po krańce ziemi«”. Na uroczystości przybyli parafianie z proboszczami z Choszczna i Brzezin oraz benedyktynki samarytanki, pallotynki, wielu mieszkańców Poznania i pallotyni z obydwu polskich prowincji. Został pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu, w II kwaterze pallotyńskiej. „W dniu pogrzebu pogoda była upalna, tak jakby jego Afryka przyszła pożegnać Go i podziękować za miłość, jaką na każdym kroku jej okazywał (A. Szutowicz)”.

2017 – W parafii pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus we Lwowie odbyła się pierwsza Msza św., podczas której wmurowano kamień węgielny w budowanym kościele parafialnym. Uroczystości przewodniczył abp Mieczysław Mokrzycki. Kamień do świątyni przywieziono z sanktuarium św. Teresy z Lisieux. (pb)

2018 – Wspólnota nowicjacka przeżywała dwa radosne wydarzenia. Pierwszym z nich był parafialny odpust w pallotyńskiej placówce w Ząbkowicach Śląskich, z racji uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa, drugim – 25-lecie święceń kapłańskich ks. Andrzeja Delika SAC oraz ks. Wiesława Guły SAC, dyrektora Okresu Wstępnego. Uroczystej Mszy św. odpustowej przewodniczył oraz kazanie wygłosił ks. Waldemar Pawlik SAC, wiceprowincjał Prowincji Chrystusa Króla. W homilii celebrans zwrócił uwagę na czułość Serca Jezusowego, pragnącego bliskości człowieka, oraz zawierzenia Jego dobrotliwemu zamysłowi. (pb)

2022 – W sercu obu Prowincji SAC, w WSD w Ołtarzewie, Święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana, przeżywano przed Najświętszym Sakramentem, modląc się w intencji powołań kapłańskich, zakonnych i misyjnych. Adorację rozpoczęto o godz. 21:00 i zakończono – śpiewem 'Te Deum’ po 24 godzinach. (pb)

ks. dr Stanisław Tylus SAC / ks. mgr lic. Piotr Bełczowski SAC (aktualizacja) – Pallotyński Instytut Historyczny