Prowincja Chrystusa Króla

PALLOTYŃSKI INSTYTUT HISTORYCZNY

Kalendarium Pallotyńskie na 21 grudnia

1965 – „Z wielką uwagą śledziliśmy obrady Soboru Watykańskiego II. (…) Prawdziwą radością i dumą napawały nas wystąpienia polskich Ojców Soboru w sprawie wolności sumienia i wyznania. Z tego jednak nie mógł i nie może radować się szatan – książę ciemności i jego słudzy. (…) Jesteśmy świadkami jak perfidnie i tendencyjnie zinterpretowano braterskie i w pełni chrześcijańskie orędzie polskich Biskupów do Ich niemieckich Braci. Prosimy przyjąć nasze nieudolne zapewnienie, że mamy oczy otwarte i byle jakie komentarze i głos spikera nie zasłonią nam prawdy. (…) Wyjaśniamy, prostujemy, modlimy się. Jesteśmy przy naszym Ojcu – Polskim Prymasie, Któremu ufamy i Którego kochamy. Prosimy zrozumieć, że to nie patos, ale szczere oddane synowskie serca.” – w liście adresowanym „Eminencjo Ukochany Księże Prymasie” napisali „Alumni Wyższego Seminarium Duchownego SAC w Ołtarzewie”. List ten zamieszczono m.in. w Naszym Prądzie nr. 5 (133) 1965/66.
Była to reakcja i odpowiedź środowiska seminaryjnego na treść Orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich (wysłanego z Rzymu 18 listopada 1965 roku), gdzie zapisano m.in.: „mimo sytuacji obciążonej niemal beznadziejnie przeszłością, właśnie w tej sytuacji, czcigodni Bracia, wołamy do Was: próbujmy zapomnieć. (…) Jeśli po obu stronach znajdzie się dobra wola – a w to nie trzeba chyba wątpić – to poważny dialog musi się udać i z czasem wydać dobre owoce, mimo wszystko”. I dalej: „W tym jak najbardziej chrześcijańskim, ale i bardzo ludzkim duchu, wyciągamy do Was, siedzących tu, na ławach kończącego się Soboru, nasze ręce oraz udzielamy wybaczenia i prosimy o nie [podkr. pb]”.
Reakcją władz partyjnych i państwowych było zainspirowanie publikacji prasowych. Zarzucano, że Orędzie było dokumentem politycznym i szkodzącym interesom państwa i narodu polskiego, a nie aktem ewangelicznym. Sugerowano, że w RFN odebrano jego treść jako sygnał, że polscy biskupi są gotowi renegocjować przebieg zachodniej granicy Polski.
Znaczna część opinii publicznej uległa propagandzie, a władze jeszcze podsycały te przejawy oburzenia. W tym celu m.in. organizowano akcje wysyłania do Prymasa rezolucji protestacyjnych. Podpisywali je, nieświadomi całej treści dokumentu (nie było oficjalnej wersji w j. polskim), pracownicy zakładów pracy i młodzież szkolna. W tę atmosferę wpisuje się list Alumnów WSD Ołtarzew. (pb)
/Foto: Tomasz Gołąb /Foto Gość – https://info.wiara.pl/doc/2558926.List-ktory-zapoczatkowal-pojednanie/

*******************************************************

Inne wydarzenia tego dnia:

1843 – Ks. Wincenty Pallotti objął opieką duchową szpital wojskowy Cento Preti.

1843 – Ks. Pallotti oddał do druku Nowenny do św. Małgorzaty z Kortony i Nabożeństwo do Seraficznego Ojca św. Franciszka.

1922 – Dopiero dziś dotarła na Kopiec wiadomość o wyborze przez Zgromadzenie Narodowe (dzień wcześniej) prezydenta Rzeczpospolitej, Stanisława Wojciechowskiego. Urząd prezydenta sprawował Wojciechowski od 22 XII 1922 do 15 V 1926, kiedy to w wyniku przewrotu majowego zrezygnował z pełnionego stanowiska.

1937 – W Żbikowie ks. Józef Jankowski odprawił Mszę św. dla dzieci ze szkoły w Mosznie. Ks. Jankowski był prefektem w tej szkole.

1938 – Miało miejsce uroczyste oddanie do użytku klasztoru i kaplicy w Berezie Kartuskiej. Odbyło się to w sposób bardzo uroczysty, przy udziale księży diecezjalnych i licznych wiernych. Dawny klasztor Kartuzów przejęli pallotyni rok wcześniej. W 1938 prace malarskie w kaplicy, według własnego projektu, wykonał ks. Ignacy Olszewski SAC. Rektorem domu był ks. Walerian Siuda.
Dla zobrazowania działalności pallotynów w Berezie – suche cyfry: w 1938 w naszej kaplicy wysłuchano ok. 2000 spowiedzi, wygłoszono 147 kazań, przyjęto do I Komunii św. 98 dzieci; Pallotyni przeprowadzili poza Berezą 6 rekolekcji parafialnych i 5 serii misji ludowych. Taki stan trwał do wybuchu II wojny światowej.

1946 – Na prośbę Zarządu Prowincjalnego Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w Warszawie przydzieliło Stowarzyszeniu kościół św. Elżbiety w Gdańsku. XIV-wieczny kościół z zabytkowym zespołem był spalony w 80. procentach. Faktyczne przejęcie kościoła i zabudowań szpitalnych za zgodą władz miejskich nastąpiło już w styczniu 1947. Natychmiast przystąpiono do prac remontowo-budowlanych. Pierwszym rektorem kościoła i klasztoru w ruinach był ks. Kazimierz Mielewski (+1992).

1946 – Przy dotychczasowej kaplicy pallotyńskiej w Chełmnie, bp Kazimierz Kowalski erygował parafię pw. św. Józefa, obejmującą teren poza „Bramką”. Pierwszym proboszczem został mianowany ks. Jan Pęzioł (był też rektorem domu w latach 1946-48).

1948 – Harcerze z hufca na Kopcu złożyli swoje przyrzeczenia harcerskie. Przyjmował je hufcowy Magiera.

1968 – W szpitalu Czerniakowskim w Warszawie zmarł br. Stanisław Góraj (ur. 1907 w Wielgich, w diecezji sandomierskiej). Został pochowany na cmentarzu ołtarzewskim. Był bratem ofiarnym i oddanym Stowarzyszeniu. Należał do najstarszego pokolenia, które przyjmował i wychowywał ks. Alojzy Majewski. Jako kolporter, zwłaszcza „Kalendarza Królowej Apostołów”, chodził do rodzin w miastach i wioskach, od domu do domu, od mieszkania do mieszkania, zachęcając do nabycia, do zaabonowania i czytania tych pism. W ten sposób torował katolickiemu słowu drukowanemu drogę do rodzin. Nawiązywał też kontakt z życzliwymi ludźmi, który potem podtrzymywał i umacniał, rozbudzając ideę apostolstwa świeckich Wincentego Pallottiego. Pozyskiwał też tych ludzi do powiększenia grona dobrodziejów czy współpracowników Stowarzyszenia. Był najdłużej pracującym kolporterem pallotyńskim.

1971 – Do Seminarium w Ołtarzewie przyjechał ks. prowincjał Stanisław Martuszewski, by przekazać wspólnocie seminaryjnej informacje o przebiegu XIII Kapituły Generalnej.

1977 – Ks. prowincjał Józef Dąbrowski spotkał się w Ołtarzewie z księżmi, zdając im relację z obrad XIV Kapituły Generalnej.

– W Seminarium pozostał kurs drugi i czwarty. Pozostałe kursy kleryków wyjechały do domów rodzinnych na święta Bożego Narodzenia.

1978 – W Ołtarzewie odbył się ogólny egzamin z teologii dla studentów VI roku. Komisji egzaminacyjnej przewodniczył bp Władysław Miziołek. Czterech alumnów składało egzamin z teologii dogmatycznej, fundamentalnej, moralnej i z prawa kanonicznego, a reszta studentów, ze względu na złożenie egzaminów z teologii fundamentalnej, dogmatycznej i moralnej na KUL-u – tylko egzamin z prawa kanonicznego.

– W Seminarium, o północy odprawiona została Msza św., koncelebrowana przez ojca duchownego i prefekta alumnów, przygotowująca wszystkich do przeżycia świąt Bożego Narodzenia. Mszę św. poprzedziło czuwanie nocne dla alumnów od godz. 21:00.

1981 – Ks. Tadeusz Okręglicki został administratorem domu w Ołtarzewie. Swoją funkcję pełnił do 1 IX 1984. W 1983 rozpoczął budowę nowego dużego budynku dla księży i braci (dom zamieszkały od 1985).

1987 – Po zakończeniu studiów w Rzymie powrócił do Ołtarzewa ks. Jacek Wierzba.

1995 – W Ołtarzewie kurs III alumnów zorganizował wieczornicę bożonarodzeniową. Wprowadzała ona w rodzinny nastrój świąt Bożego Narodzenia i przedstawiała zwyczaje i obrzędy świąteczne tego okresu. Całość została ubogacona śpiewem kolęd z różnych epok, w wykonaniu renesansowego oktetu, złożonego ze współbraci tego kursu. Następnego dnia alumni opuścili Seminarium, wyjeżdżając na święta Bożego Narodzenia do domów rodzinnych. Powrócili 2 stycznia 1996.

2012 – Pallotyńska Wspólnota w Guarenas (Wenezuela) gościła nuncjusza apostolskiego abpa Pietro Parolina, w towarzystwie jego sekretarza oraz bpa diecezji Gustavo García Naranjo. Wizyta miała charakter braterskiego spotkania przy polskim stole wigilijnym. Nuncjusz zapoznał się z pracą pastoralną parafii, stanem kościoła Wniebowzięcia Matki Bożej i św. Mikołaja, salek katechetycznych i prowadzonych dzieł apostolskich.

2018 – Papież Franciszek przyjął prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kardynała Angelo Becciu, upoważniając Dykasterię do promulgowania dekretów o nowym błogosławionym i jedenastu Czcigodnych Sług Bożych. W szczególności uznano męczeństwo „in odium fidei” naszego niemieckiego współbrata ks. Richarda Henkesa, więzionego w okresie nazistowskim w niemieckim obozie zagłady Dachau. (pb)

ks. dr Stanisław Tylus SAC / ks. mgr lic. Piotr Bełczowski SAC (aktualizacja) – Pallotyński Instytut Historyczny